zondag 29 januari 2017

Een groene bloem

Vorig jaar kreeg ik een boekenbon van mijn cursisten cadeau (blijkbaar kenden ze me goed). Lang moest ik niet twijfelen... Ik had immers al veel goeds gehoord over Floortje Zwigtman en met Een groene bloem had ik bovendien drie boeken voor de prijs van één in handen: Schijnbewegingen, Tegenspel en Spiegeljongen. Een trilogie van maar liefst 1615 pagina's. Een hardcover die niet met zich liet sollen.


Het hele verhaal draait rond Adrian Mayfield, een Engelse jongen van zeventien. Hij werkt in een herenmodezaak, maar haat het om in loondienst te zijn. Elke ochtend wordt hij wakker met een "o hell"-gevoel. Hij zou liever zijn eigen boontjes doppen, zoals vroeger, toen hij nog het café van zijn vader uitbaatte. Wanneer hij op een dag een vreemde klant over de vloer krijgt, August Trops, die een kostuum in de kleur van een groene bloem bestelt, verandert Adrians lot. Hij neemt ontslag en gaat op zoek naar een spannender, beter leven. Een leven met luxe, theater, kunst en mannenliefde. Geen evidente zaak in het negentiende-eeuwse Londen...

Wat volgt, is een wervelwind aan gebeurtenissen. Adrian blijft nooit bij de pakken zitten en duikt van het ene avontuur in het andere. Zijn uiteindelijke doel is om deel uit te maken van 'De purperen hofhouding', het selecte vriendenclubje van Oscar Wilde. Zowel Oscar als diens vrienden fascineren hem mateloos. Het grillige karakter en de ondoordachte daden van Adrian doen de lezer soms wel tandenknarsen, maar hij gaat nooit vervelen.

Oscar Wilde doet ook mee
De manier waarop Floortje Zwigtman de historische figuren verweeft met het verhaal van Adrian, is ronduit knap. Pas na het lezen besefte ik hoeveel werk dit wel niet moet geweest zijn!

Bij het derde deel, Spiegeljongen, had ik af en toe wel gemengde gevoelens. Adrian komt in een meedogenloze neerwaartse spiraal terecht. Floortje Zwigtman verandert van toon en dat voel je. Maar uiteindelijk past alles wel perfect in een groter geheel en is dit misschien wel het beste deel van de trilogie.

Wat een boek. Of beter: wat een boeken. Spannend tot op het einde, groots en zwierig geschreven. Jeugdliteratuur van de bovenste plank.

zondag 8 januari 2017

Drie koninginnen

Op 6 januari kreeg ik een bericht van de bibliotheek dat mijn aankoopsuggestie klaar lag. Toevallig had het boek dat ik besteld had ook een koninklijke titel: Les petites reines. Een jeugdboek van de Franse schrijfster Clémentine Beauvais.

 

Eigenlijk heb ik best weinig Franse jeugdliteratuur gelezen. Op school was er vroeger wel aandacht voor, maar toch was het doel vaak om zo snel mogelijk volwassenenliteratuur te lezen. Ten onrechte, want jeugdboeken sluiten soms zoveel beter aan bij de leefwereld van jongeren. 

Dit boek bijvoorbeeld had ik graag gelezen rond de leeftijd van 15-16 jaar, ongeveer de leeftijd van het hoofdpersonage Mireille Laplanche. Elk jaar wordt ze op Facebook tot het lelijkste meisje van de school uitgeroepen. Maar dit jaar niet, ze staat op de derde plaats in de ranking. Op de eerste en tweede plaats staan twee andere lelijke meisjes, Astrid en Hakima, uit andere klassen. Mireille is het gepest beu en besluit om de twee meisjes op te zoeken en hen te steunen. Samen ondernemen ze met de fiets een reis naar Parijs. 

Onderweg verkopen ze worsten om hun road trip te financieren. Klein Frans detail: de meisjes werden op Facebook de drie boudins (= pensen, worsten) genoemd omdat ze dik zijn. Doordat ze ook letterlijk worsten gaan verkopen, steken ze de draak met hun pesters. Hun actie trekt de aandacht van de media en beetje bij beetje krijgen de meisjes meer zelfvertrouwen. Hun doel is om op 14 juli aan te komen in Parijs, voor het tuinfeest van de presidente (Barack Obamette!).

De roman heeft niet alleen een originele verhaallijn, maar is ook bijzonder vlot en grappig geschreven. De verwijzingen naar de actualiteit, de woordspelingen, de pittige dialogen en de vroegwijze Mireille zorgen voor de nodige humor. Geen triest pestverhaal, maar een roman over initiatief durven nemen en je creativiteit gebruiken. Of, zoals Mireille zou zeggen:
"Prends les insultes qu'on te jette et fabrique-toi des chapeaux avec."
"Aanvaard beschuldigingen die men je toegooit en maak er hoeden mee."
Dit boek trok mijn aandacht doordat ik een interview met Clémentine Beauvais had gezien op La Grande Librairie


Ze is gespecialiseerd in jeugdliteratuur, woont en werkt in York en schreef ondanks haar jonge leeftijd al vrij veel boeken. Ze heeft ook een Franse en Engelse blog. Ik ga beslist nog meer van haar lezen.


woensdag 28 december 2016

Boeken die ik niet zal lezen in 2017

Deze boeken zal ik niet lezen in 2017 en misschien ook later niet... om verschillende redenen. 
Deze blogpost vergde wel wat zelfreflectie...
Waarschuwing: het is niet omdat ik bepaalde boeken niet leuk (meer) vind, dat ik anderen zou veroordelen die deze boeken wel appreciëren. Iedereen leest wat hij/zij wil. Het is helemaal niet mijn bedoeling om snobistisch/ veroordelend/ kwetsend te zijn.
 
À la recherche du temps perdu - Marcel Proust
Ooit was ik een overmoedige student en dacht ik dat ik, na het eerste boek, ook de rest wel zou kunnen lezen in één zomer. Maar die poging mislukte meesterlijk. Sindsdien durf ik deze zevendelige turf niet meer aan te raken. Als ik ooit dubbel zoveel tijd en geduld heb, probeer ik het misschien nog eens. Als.

The Hunger Games - Suzanne Collins
Tja, de films heb ik wel bekeken. Behalve dan de allerlaatste (om preciezer te zijn: het tweede deel van het derde boek). Plots interesseerde het me op de één of andere manier niet meer. Onlangs bedacht ik trouwens nog, tijdens een gesprek met een vriendin, hoe wreed het verhaal wel is. Kinderen die elkaar moeten vermoorden in een spel...

A Little Life - Hanya Yanagihara
Hoezo? Dit was toch het meest besproken vertaalde boek in 2016? Bejubeld en bekroond met vijftigduizend sterren? Ja, ja, ik weet het. Maar toch spreekt het verhaal me niet zo aan - ergens heb ik het gevoel dat er iets te veel drama aan te pas komt. Geschreven om te choqueren, daar heb ik het niet zo voor. 

Een boek van Dan Brown
Vroeger een guilty pleasure, maar nu totaal niet meer boeiend wegens te onrealistisch. En te voorspelbaar in zijn onrealisme. En te veel gefocust op actie. 

Vijftig tinten grijs - E.L. James
Tja, waarom niet eigenlijk?

Een roman van Hugo Claus
Heb mijn portie Claus wel gehad tijdens mijn studies. Neen, dank u. (Zijn poëzie vond ik overigens wel goed.)

Een roman van Pascal Quignard
Ook een overdosis over deze Fransman gekregen tijdens mijn studies... Zijn schrijfstijl is me iets te cerebraal. Of ik was te jong om het goed te begrijpen. Wie geïnteresseerd is in zijn boeken, mag mij altijd mailen.

The Life-Changing Magic of Tidying-Up - Marie Kondo
Neen, ik ben niet geïnteresseerd in opruimen als hedendaagse vorm van religie. Nu niet en in 2017 ook niet...

Welke boeken ga jij niet lezen in 2017? Maak er hoe dan ook een mooi leesjaar van.

maandag 26 december 2016

Over Kerstmis en Fantastic Beasts

Kerstmis associeer ik met lichtjes, gezelligheid, lekker eten, kaartjes, vrienden en familie. En met Harry Potter, uiteraard (want wat associeer ik niet met HP?). Misschien omdat de magie van Kerstmis perfect aansluit bij die van Rowling. Klinkt cheesy, maar het is niet anders...

Afbeeldingsresultaat voor christmas hogwarts gif 

De film Fantastic Beasts and Where to Find Them had wat mij betreft dus op geen beter moment kunnen komen. Hoewel, ik had mijn twijfels. Het zoveelste randverhaal rond de successerie? Ik had de verleiding om The Cursed Child te lezen al kunnen weerstaan, dus dit zou ik ook wel aankunnen. Maar onze lokale bioscoop is pas gerenoveerd, mijn echtgenoot was enthousiast, de trailer leek goed, het was Kerstmis. Dus gingen we kijken.


Een kleine inleiding... (of bekijk de trailer)
Het verhaal volgt de magie-zoöloog Newt Scamander. Op zijn vele reizen komt hij verschillende magische wezens tegen die hij allemaal weet op te schrijven. Zijn notities resulteren uiteindelijk in het tekstboek 'Fantastic Beasts and Where to Find Them', dat gebruikt wordt op de toverschool Zweinstein. De film volgt de avonturen van Newt Scamander, die zeventig jaar voor de gebeurtenissen in de Harry Potter-films op onderzoek uit gaat om deze encyclopedie te schrijven over alle magische dieren. 
(bron: http://www.cinema-albert.be/programma#beasts)

Mijn mening
Er waren verschillende redenen waarom ik de cinemazaal achteraf met een blij gemoed verliet:

De link met de actualiteit
Met opzet gedaan? Er was meteen een link met terreurdreiging, aanslagen en presidentsverkiezingen. Pittig detail: in de tovenaarswereld was de Amerikaanse president een zwarte vrouw (de Dreuzelpresident daarentegen was een blanke man die wel wat weg had van... jeweetwel).

Het verhaal speelt zich af tijdens de jaren twintig in New York
Oké, dat wist ik eigenlijk wel van tevoren, maar ook dit aspect is mooi uitgewerkt. De reis naar Amerika, de rijkelijk versierde bank, het uitgaansleven van de jaren twintig, het brugje in Central Park, de kleding... een ideale setting.

De magische wereld van Rowling blijft overeind
Leuk om te zien hoe spreuken zoals alohomora, obliviate en petrificus totalus hun uitwerking blijven hebben. Ook andere elementen van Rowlings boeken werden verweven in het verhaal (Grindewald, Dealthly Hallows...). Eigenlijk is achtergrondkennis over Harry Potter helemaal niet nodig, maar voor de fans is het wel fijn.

De vier hoofdpersonages
Terwijl Harry vergezeld wordt door twee vrienden, krijg je hier met een kwartet te maken. De vier hoofdpersonages komen min of meer gelijkwaardig in beeld. Niet alles wordt vanuit het perspectief van één personage bekeken. Daardoor zit er veel afwisseling in de film.


De humor
De fratsen van de dieren zorgen voor de nodige humor. Sommige situaties zie je wel aankomen, maar ik heb toch vaak spontaan moeten lachen. Ook een onthulling aan het einde (maar dat had misschien meer met de acteur te maken) was een aangename verrassing die een glimlach ontlokte.

De boodschap
Terwijl je HP niet kan lezen zonder er een antiracistische boodschap in terug te vinden, leek deze film een pleidooi om toleranter te zijn tegenover holibi's. Wie gevoelens moet onderdrukken, is een gevaar voor zichzelf en voor anderen. Of interpreteer ik nu weer te veel? Wat denken jullie? Google leert me dat ik niet de enige ben die dit erin zag...

Dus ja, de magie rond Harry mag dan misschien een beetje uitgemolken worden, ze is zeker nog niet uitgewerkt. Misschien moet ik me in 2017 toch eens wagen aan The Cursed Child.

Vrolijk Kerstfeest en een warm 2017!


donderdag 3 november 2016

La trêve - Belgische topfictie op het scherm

Hoewel ik een grote filmliefhebber ben, zijn series vaak niet aan mij besteed. Meestal duren ze te lang, verzwakt de verhaallijn gedurende de seizoenen of gebeuren er - naar mijn mening - te veel ongeloofwaardige dingen. Ik ben dus ook één van die zeldzame mensen van mijn generatie die het maar 2 seizoenen volgehouden heeft om naar Game of Thrones te kijken. Jawel. Na dat tweede seizoen was ik de geweldadige scènes en machtsspelletjes van Joffrey, Ceresei, Daenerys en co beu.

De Belgische Franstalige serie La trêve telt maar 10 afleveringen. Ongeduldige kijkers zoals ikzelf hoeven dus niet al te lang op hun honger te blijven zitten. Daarbij trakteert Canvas ook steeds op 2 afleveringen na elkaar. Ideaal. 


Uiteraard kijk ik niet alleen uit onbenullige praktische overwegingen, maar vooral omdat La trêve een ijzersterk verhaal heeft. In een fictief dorpje (Heiderfeld) in de Belgische Ardennen wordt een Afrikaanse man, Driss Assani, vermoord. Hij wordt opgevist uit de Semois. Niemand lijkt echt om hem zijn dood te geven, en daarom bijt inspecteur Yoann Peeters zich vast in de zaak. Zijn overste wil de zaak snel seponeren als zelfmoord, maar er is meer aan de hand. Veel meer. 

De personages passen in een typische dorpsmentaliteit. De jeugd geeft zich over aan drank en drugs om de verveling tegen te gaan, de burgemeester probeert de boeren te overtuigen om hun grond af te staan voor de aanleg van een stuwdam, er is een dorpsgek in een caravan en de plaatselijke voetbalclub houdt er vreemde voetbalmatchen op na. Verder zijn er ook nog de dreigende bossen, waarin vanalles gebeurt dat het daglicht niet mag zien. Het levert prachtige, mysterieuze beelden op.



Het verhaal over de moordzaak wordt afgewisseld met flash-backs. We krijgen inspecteur Peeters ook te zien in een psychiatrie. Het verleden speelt hem parten. Wat is waarheid, wat is verzinsel? De kijker wordt voortdurend op het verkeerde been gezet.


Het acteerwerk is van topniveau. Ondanks de zware thematiek, slagen de acteurs erin om af en toe wat subtiele humor in het verhaal te brengen. Met dank aan Vlamingen Tom Audenaert en Sam Louwyck, die ook in het Frans puik hun personages neerzetten.

De soundtrack is van de West-Vlaamse groep Balthazar en past perfect bij de bevreemdende sfeer van de serie.  Om eindeloos op repeat te zetten.

Nieuwsgierig geworden? Je kan La trêve gratis bekijken op de site van Canvas. Laat maar weten wat je ervan vindt...

zondag 16 oktober 2016

Schrijftips van Jonathan Safran Foer

Op donderdagavond 13 oktober was de Amerikaanse topauteur Jonathan Safran Foer te gast in de Gentse Vooruit. Mijn ticket was al maanden tevoren geboekt. Terecht, zo bleek, want de lezing was in een mum van tijd uitverkocht. Annelies Beck interviewde hem over zijn nieuwste boek Here I Am en over het schrijven in het algemeen. Het 720-koppige publiek luisterde stil en genoot van deze grappige, intelligente en bescheiden schrijver. En ik probeerde zoveel mogelijk schrijftips te onthouden.


Tip 1: 'There was a dinosaur at the back of his t-shirt'
Inspiratie is een gek beestje. Toen Foer tijdens het ontbijt aan zijn zoon vroeg om vijf soorten dinosaurussen op te noemen (dit soort spelletjes doet hij vaak met zijn kinderen), vroeg zijn zoon of hij die vraag stelde omdat er een dinosaurus op de rug van zijn t-shirt stond. Foer ontkende, want hij had de dino niet gezien. Maar uiteraard wist hij dat hij de dinosaurus onbewust wel gezien moest hebben. Zo werkt inspiratie soms het best: onbewust.

Tip 2: 'The bird is not an ornithologist'
Foer krijgt vaak vragen over het schrijverschap. Hoe voelt het? Hoe heeft nagedacht over de stijl, het plot, etc.? Maar de waarheid is dat hij tijdens het schrijven geen rekening houdt met dergelijke vragen. Hij probeert niet na te denken over vragen als 'Is dit interessant, grappig, slim, saai? Is dit goed?'. Hij schrijft gewoon, zonder zichzelf te analyseren.  De schrijver is geen schrijfexpert, zoals een vogel geen ornitholoog is.

Tip 3: 'I have two files'
Hoewel Foer de indruk wekte dat hij vrij ongeremd was tijdens het schrijven, ontkende hij niet dat het hard werken is. Tijdens het schrijven heeft hij twee bestanden open staan: eentje met de naam novel en de ander bestand waar hij onbruikbare dingen in noteert (dat op termijn de naam vast krijgt, omdat het groter wordt dan de roman). Het is geen schande om dingen naar de prullenmand te verwijzen. Ook heeft hij 's avonds in bed, net voor het moment dat hij in slaap gaat vallen, vaak een geniaal idee. Dan staat hij op om het te noteren. Negen van de tien keer blijkt zo'n idee toch niet zo geniaal te zijn. Maar da's niet erg.

Jonathan Safran Foer heeft ongetwijfeld nog meer tips gegeven die me intussen al ontglipt zijn, maar deze prikkelden me het meest. Tegelijk heb ik ook heel veel zin gekregen om Hier ben ik te lezen.

Een bomvolle zaal in de Vooruit. Wie kan ons vinden?

zondag 9 oktober 2016

Een interview met Eveline Vanhaverbeke

Enkele jaren geleden googelde ik eens, tijdens mijn eeuwige zoektocht naar nieuwe lectuur, de woorden "auteur" en "leerkracht". Zo kwam ik op de site van Eveline Vanhaverbeke terecht. Een docente Frans uit West-Vlaanderen met een voorliefde voor historische en spannende romans. Terwijl ze in De verborgen prelude (2013) de lezer nog op zoek liet gaan naar een muziekstuk van Chopin, gaat ze in haar meest recente roman Vergeten dagen (2015) veeleer de psychologische toer op. Een trauma uit het verleden houdt een heel dorp in de ban.

Maar wie is Eveline Vanhaverbeke eigenlijk? We vonden het hoog tijd om haar eens aan het woord te laten.



Wie zijn je literaire voorbeelden?
Literaire voorbeelden onder de vorm van favoriete auteurs heb ik niet. Wel heb ik door de jaren heen boeken gelezen waarvan ik dacht: Ik wilde dat ik dit boek had geschreven. Boeken waarvan ik ondersteboven was. Zo zijn er enkele romans die ik elk jaar herlees omdat ik er blijf van genieten. Door de jaren heen heb ik echter geleerd dat ik niet zomaar mag aannemen dat een geniaal boek noodzakelijk betekent dat ik elk boek van die bewuste auteur ook goed zal vinden. Het is me vroeger al te vaak overkomen dat ik na het lezen van een meesterwerk zonder nadenken een volgend boek van diezelfde auteur ging kopen. En dan viel de leeservaring soms tegen.

Heb je schrijfrituelen? Welke?

Aangezien schrijven niet mijn hoofdberoep is, moet ik het doen tijdens gestolen momenten. Ik heb een veeleisende job en een gezin met drie kinderen. Het komt erop aan zo efficiënt mogelijk mijn tijd in te delen zodat er hier en daar eens een uurtje of een half uurtje vrijkomt om te schrijven. Ik heb dan ook geen vaste rituelen die me kunnen leiden aangezien de structuur ontbreekt. Ik ga gewoon zitten, sla mijn laptop open, herlees de pagina’s die min of meer afgewerkt zijn en ga daarna verder.

Welke karaktertrekken van jezelf zijn terug te vinden in de personages uit Vergeten dagen?

Er zit heel wat van mezelf in de hoofdpersonages uit Vergeten dagen. Dat heb ik zelf pas ontdekt toen ik het boek af had. Ik was me er tijdens het schrijven niet van bewust. Toch kan ik niet zomaar onder woorden brengen over welke kenmerken het precies gaat. Het zijn deeltjes van mijn karakter, fragmenten uit eigen ervaringen en flitsen van overtuigingen die verwerkt zitten in de persoonlijkheden van mijn personages, maar geen enkel personage valt compleet samen met wie ik zelf ben.

In mijn recensie vergeleek ik Vergeten dagen met Les âmes grises (Grijze zielen) van Philippe Claudel. Een terechte vergelijking volgens jou?

Toen ik de bewuste recensie las, moest ik in elk geval wel glimlachen. Ik had het verhaal uit Les âmes grises namelijk wel degelijk in gedachten toen ik de plot van Vergeten dagen uitgewerkt heb. De roman is een soort vertrekpunt geweest voor mijn inspiratie. Zowel de opbouw van de plot, de vertelstijl als de inhoud van Vergeten dagen zijn uiteindelijk erg verschillend van die van Les âmes grises, maar blijkbaar heb jij op de een of andere manier aangevoeld welke bron me initieel gevoed heeft.

Hoe zie je jezelf evolueren als auteur?

Eigenlijk heb ik zelf geen idee waar ik zal uitkomen in mijn carrière als auteur. Ik ben begonnen met het schrijven van twee gelijkaardige historische romans. Daarna had ik ineens geen zin meer om de historische toer op te gaan en koos ik voor een hedendaagse spannende psychologische roman. Nu ben ik aan het werken aan een roman die nog meer de psychologische kant uit gaat, zonder het spanningselement. Dit soort verhaal is wat ik op dit moment het liefste schrijf, maar ik besef dat ik binnen enkele jaren misschien zal beslissen om weer iets totaal anders te gaan doen. Een auteur moet in de eerste plaats het boek schrijven dat hij zelf graag zou lezen. Als lezer ben ik geëvolueerd. De auteur in mij is gevolgd.

Welk advies zou je geven aan iedereen die een schrijfdroom achterna jaagt?

Ik zou zeggen: Ga ervoor. Probeer het in elk geval. Denk niet zomaar dat het toch nooit zal lukken. De kans dat je opgepikt wordt door een uitgever is inderdaad klein. Daar moet je realistisch in zijn. Er wordt gezegd dat 1 op de 100 manuscripten uitgegeven wordt. Volgens sommigen is het zelfs nog een pak minder. Dat is weinig, maar als je je daardoor laat ontmoedigen, dan zul je nooit weten of het je misschien toch gelukt was. Laat je ook niet ontmoedigen door de afwijzing van je eerste manuscript. Begin opnieuw en probeer het een tweede keer. Veel grote schrijvers werden ook eerst afgewezen. Doorzetten is dus de boodschap want schrijven is een vaardigheid die net zoals andere vaardigheden ingeoefend moet worden. Talent is de basis van waaruit je kunt vertrekken, maar daarna komt het erop aan dat je oefent, elke dag, om langzaam beter te worden.
 
Bedankt voor dit interview, Eveline!