Uitgelezen: 'Het lijk bij de sluis' - Georges Simenon

De stemmen die elkaar van het ene schip naar het andere van alles toeriepen, waren rauw en kribbig, en de gezichten, die af en toe door een lamp werden opgelicht, waren sterk getekend door vermoeidheid. Al deze mensen waren al vanaf drie of vier uur die ochtend op weg en droomden alleen nog van het avondeten en een bed waarop ze eindelijk zouden kunnen neerploffen. Iedereen wilde echter eerst door de volle sluis om de volgende dag goed te kunnen beginnen.
Georges Simenon, Maigret. Het lijk bij de sluis. De Bezige Bij Antwerpen, 2015 [1931], p.130.
Vertaald door Anne van der Straaten.

Mijn recensie lees je hier

Reacties

  1. Ik las je recensie en moest aan mijn ervaring met Agatha Christie denken een paar maanden geleden. Het " trage" sprak mij toen juist wel aan, thrillers zijn aan mij niet besteed, geef mij maar een ouderwetse, degelijke detective. Zal de leeftijd wel zijn :-). Simenon dus maar onthouden voor september, als het misschien weer de maand van de Franse literatuur wordt?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wel ja, een detective lezen was ook voor mij eens wat anders! Persoonlijk vond ik 'De blauwe kamer', een psychologische misdaadroman van Simenon wel nog beter. Zie: http://www.cuttingedge.be/boekenstrips/georges-simenon-de-blauwe-kamer. Bij 'Het lijk bij de sluis' twijfelde ik zelfs nog om 2 sterren te geven, juist vanwege dat slepende ritme. Kies maar wat je leest in september, ik doe weer een Franse maand dan :)

      Verwijderen
  2. Goh, het is geleden van in het middelbaar dat ik nog eens Simenon las (detectives in het algemeen eigenlijk). Misschien toch nog eens op mijn lijstje zetten, want ik las dat vroeger wel heel graag.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten