Aanbeden auteur: Amélie Nothomb

Afgelopen week schreef ik deze recensie over Petronilla, de nieuwste (vertaalde) roman van Amélie Nothomb. Ik was niet lovend, helaas. Ik had het graag geweest, want al sinds mijn jeugd houd ik van deze Belgische literaire dame. Van haar humor, haar vreemde verhalen, haar voorliefde voor grote auteurs, haar getroubleerde jeugd, haar fascinatie voor Japan, haar uitzonderlijke eetgewoontes.

Ik denk dat ik eerst Plectrude (in het Frans Robert des noms propres) van haar las. Een klasgenote (ere wie ere toekomt) had op een meesterlijke wijze het hoofdpersonage gespeeld tijdens een monoloog voor Nederlands. Meteen was ik gegrepen door de sterke bewoordingen, het vlotte ritme en de levenswijsheid van Nothomb.

Daarna las ik Antichrista en was ik nog meer onder de indruk. Dit boek, over een zogenaamde 'beste vriendin' die je herhaaldelijk voor schut kan zetten, zal ik nooit vergeten.

Later las ik Nothomb in het Frans, dat haar nog beter tot haar recht liet komen. Ik zou het iedereen aanraden. Enkele hoogtepunten: Hygiëne van de moordenaar (Hygiène de l'assassin), Met angst en beven (Stupeur et tremblements), Gods ingewanden (Métaphysique des tubes), De verloofde van Sado (Ni d'Eve, ni d'Adam), Zwavelzuur (Acide sulfurique), Dagboek van Zwaluw (Journal d'Hirondelle). En waarschijnlijk vergeet ik er nog een heleboel. Geen wonder dat ik van Nothomb bijna een 20-tal boeken in mijn kast heb staan.

Nog later kreeg ik de kans om Amélie Nothomb en haar zus Juliette persoonlijk te ontmoeten tijdens een signeersessie in Rijsel. Als buitenlandse studente vond ik het heerlijk om een bekende landgenote en literaire heldin te ontmoeten. Ze had toen net Le fait du prince geschreven, een boek dat ik wat minnetjes vond, maar dat ik wel gretig liet signeren. En Nothomb? Die was grappig, intelligent en vlot. Toen ik vroeg of ze het niet erg vond om samen op de foto te gaan, antwoordde ze laconiek: 'J'adore les photos amicales!' 


Ook verfilmingen van haar boeken bekeek ik. En van Hygiène de l'assassin zag ik een toneelbewerking in Gent, waar Amélies ouders aanwezig waren. Sommige mensen adoreren zangers, bands of acteurs. Ik kick dan weer op enkele zeldzame literaire ontmoetingen.

Maar de laatste tijd stelt Amélie me teleur. Blauwbaard vond ik een slap afkooksel van Hygiëne van de moordenaar en Petronilla deed me dan weer denken aan Le fait prince. Ook Tuer le père en Een vorm van leven deden me weinig of niets. Nothomb schrijft - naar eigen zeggen - drie boeken per jaar, waarvan ze er één per jaar uitgeeft. Maar misschien herkauwt ze de laatste tijd te veel haar eigen verhalen? Naar verluidt zou La Nostalgie heureuse wel goed zijn, maar dat boek heb ik nog niet gelezen. We zullen zien...

Natuurlijk kan en zal ik mijn childhood hero niet zomaar aan de kant schuiven. Ik blijf haar lezen, zij het met angst en beven.


P.S.: Sorry dat ik Nederlandse en Franse titels zomaar door elkaar vermeld, maar ik heb nu eenmaal de neiging om de titel te zeggen van de versie die ik gelezen heb ;-)

Reacties

  1. Ik las voor school ooit Stupeur et tremblements, maar dat was niet zo mijn ding. Ik heb nadien nooit meer iets van haar gelezen. Ik denk dat het normaal is dat je niet alle boeken van één auteur goed vindt, ik het het eigenlijk met al mijn favoriete schrijvers.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tja, ik vrees dat dat boek op veel secundaire scholen verplichte kost was. Terwijl 'Antichrista' bijvoorbeeld een veel interessanter boek is om mee te starten. En inderdaad, niet alle boeken van dezelfde schrijver zijn even goed. Maar vroeger vond ik 90% van Nothombs oeuvre fantastisch, nu is dat toch wat minder.

      Verwijderen
  2. Ik ken deze auteur niet, maar je teleurstelling kan ik wel begrijpen. Tijdens mijn middelbare schooljaren (1960-1965) raakte ik in de ban van Hubert Lampo (jawel, een Vlaming dus), dat begon met De komst van Joachim Stiller. Ik heb een plank vol met al zijn boeken, maar raakte steeds meer teleurgesteld. Mijn lieve vader bleef ze voor me kopen, zodra ze uitkwamen, maar de laatste staan nog ongelezen in de kast: dat was geen magisch realisme meer, maar een afgezaagd schrijverstrucje geworden. Er is er eigenlijk nog maar een die ik koester: De prins van Mangolia. Ken jij die?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mijn vader heeft vroeger nog veel Lampo gelezen, denk ik. Zelf heb ik 'm nog niet gelezen, misschien moet ik dat maar eens doen! Voor mij klonk de term 'magisch realisme' iets te afschrikwekkend tijdens de lessen op school.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Misschien heeft het ook te maken met de hoge verwachtingen die je aan een lievelingsauteur stelt. Als je het verhaal herkent van een eerdere roman, heb je natuurlijk een andere leeservaring dan iemand die niet bekend is met die boeken...
    Ik heb dat zelf een beetje met Murakami. Zijn laatste roman (Tsukuru Tazaki) vond ik net iets minder, terwijl anderen die fantastisch vonden. Misschien had ik het boek ook wel beter gevonden, als ik het niet had vergeleken met zijn dikke meesterwerken.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja, ik denk wel dat je kritischer bent voor auteurs die je veel en graag gelezen hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik las "Stupeur et tremblements" ook ooit in het middelbaar en ik herinner mij dat ik er eerst niets aan vond, maar eindigde met "echt wel de moeite" :-) Sindsdien heb ik eigenlijk niets meer van haar gelezen, dus bedankt om mij nog eens aan haar te herinneren!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten